التزامی نوع دوم

در این درس چه چیزی را تمرین می‌کنید

• برای معنی غیرواقعی یا مؤدب، شکل‌های فرضی داشتن، بودن و توانستن را به کار ببرید.
• فعل کمکی فرض را با مصدر بسازید.
• شرط واقعی را از شرط فرضی جدا نگه دارید.

توضیح

نه گذشته

Ich hatte Zeit گذشته است: وقت داشتم. Ich hätte Zeit التزامی نوع دوم است: وقت می‌داشتم. همین تقابل میان war و wäre هم هست. زبان‌آموز اغلب دونقطه روی واکه را زینت می‌بیند. اینجا معنی را از رویداد واقعی گذشته به وضعیت فرضی عوض می‌کند.

شکل‌هایی که اول باید آموخت

برای بیشتر فعل‌ها، شکل عملی würde به‌علاوه مصدر در پایان است: Ich würde mehr lesen. درخواست مؤدب هم همین‌طور کار می‌کند: Würdest du mir helfen?. شکل‌های کوتاهی را هم حفظ کنید که به würde نیاز ندارند: hätte، wäre و könnte. Ich könnte morgen kommen راه معمول گفتن این است که فردا می‌توانستید بیایید.

بندهای شرط

شرط واقعی حال را به کار می‌برد: Wenn ich Zeit habe, komme ich. شرط فرضی در بند wenn التزامی نوع دوم دارد: Wenn ich Zeit hätte, würde ich kommen. فعل بند wenn همچنان در پایان است. Wenn ich würde Zeit haben، würde را در جای نادرست می‌گذارد.

مثال‌ها

1. Ich hätte Zeit.وقت می‌داشتم.
2. Ich wäre froh.خوشحال می‌بودم.
3. Würdest du mir helfen?کمکم می‌کنی؟
4. Ich könnte morgen kommen.فردا می‌توانستم بیایم.
5. Wenn ich Zeit hätte, würde ich kommen.اگر وقت داشتم، می‌آمدم.

اشتباه‌های رایج

• هر «می‌» فرضی را با زمان گذشته ترجمه نکنید. Ich hatte به معنی «می‌داشتم» نیست.
• در Wenn ich Zeit hätte، hätte در پایان بند می‌ایستد.