رفت‌وآمد
مترو
کجا؟
کجا؟
این را وقتی می‌شنوی که درها بسته می‌شوند یا ایستگاه بعدی را صدا می‌زنند. نوشته هم هست، پس یک واژه از دست‌رفته سفر را تمام نمی‌کند.
زبان اینجا چطور به کار می‌رود
فارسی زبان مترو، دکان و ادارهٔ شهر است.
در این شهر
- زبان
- فارسی
- همچنین شنیده می‌شود
- بیشتر فارسی
- یک واژه محلی
- ممنون — متشکرم.
- خط
- خط عربی
مردم چه می‌گویند
جمله‌های معمولی این شهر: مسیر، پیشخوان، غذا، و سلام.
پیشخوان
کافه
یک قهوه، لطفاً.
یک قهوه، لطفاً.
این جمله یک سفارش کامل است. جمله بلندتر لازم نیست.
غذا
بازار
چند؟
چقدر است؟
سفارش از تکه‌های کوتاه مثل همین ساخته می‌شود.
خیابان
خیابان
ممنون.
متشکرم.
مردم این جمله را کوتاه نگه می‌دارند. برای آن لحظه کافی است.
زبان در طول روز
فارسی زبان مسیر، دکان و خیابان است.
روز اول در تهران می‌تواند با چهار جمله بگذرد: «کجا؟»، «یک قهوه، لطفاً.»، «چند؟» و «ممنون.». هر کدام از پیش یک لحظه کامل است.
اگر تازه‌واردی
- ایستگاه‌ها، قیمت‌ها و تابلوهای مغازه به خط عربی نوشته می‌شوند.
- یک خطاب روزمره بیشتر دکان‌ها را پوشش می‌دهد. لطفاً و تشکر کار ادب را می‌کنند.
- اگر جمله‌ای که گفته می‌شود از کنارت بگذرد، صفحه یا تابلو را بخوان. در تهران ایستگاه و قیمت نوشته شده است.
یک واژه محلی: ممنون. یعنی متشکرم.
جاهایی که می‌توانی ببینی
- برج آزادی — برج سفید در ورودی غربی شهر.
- بازار بزرگ — کوچه‌های سرپوشیدهٔ دکان در مرکز قدیمی.
- دربند — راهی که به تپه‌های شمال شهر می‌رود.
غذا
برنج با کباب و یک لیوان چای سفارش معمولی است. به فارسی می‌خواهی.
رفت‌وآمد
مترو شهر را می‌پیماید. نام ایستگاه و اعلام‌ها فارسی است.
زندگی روزانه
یک پرسش کوتاه فارسی تو را از دکان می‌گذراند. خط روی تابلوها فارسی است، نه املای لاتین.
چند عبارت روزمره
فارسی
| عبارت | خواندن | معنی |
|---|---|---|
| سلام | Salām | سلام |
| ممنون | Mamnun | ممنون |
| صبح بخیر | Sobh bekheyr | صبح بخیر |
| اسم من… است | Esme man… ast | اسم من… است |
