Mówienie jestem, jest i jesteś

Co poćwiczysz

• Dodawaj końcówkę osobową zgodną z ostatnią samogłoską słowa.
• Wstawiaj łączące y, gdy „ja” następuje po samogłosce.
• Pytaj osobną partykułą i twórz przeczenie przez değil.

Wyjaśnienie

Końcówki osobowe

Nie ma osobnego czasownika na „jestem”, „jest” ani „jesteś”. Końcówka osobowa doczepia się do słowa, a jej samogłoska kopiuje tylko ostatnią samogłoskę. öğretmen kończy się na e, więc „jestem nauczycielem” to öğretmenim, a nie końcówka zaokrąglona skopiowana z ö. „Jesteś uczniem” to öğrencisin, bo öğrenci kończy się na i. „On” albo „ona” nie dodaje nic: O öğretmen. Ostatnie samogłoski a ı biorą ı, o u biorą u, a ö ü biorą ü.

Łączące y

Jeśli słowo kończy się samogłoską, końcówka „ja” potrzebuje spółgłoski łączącej y. öğrenci kończy się na i, więc „jestem uczniem” to öğrenciyim. Bez tego y öğrencim to inne słowo: „mój uczeń”. Ten sam łącznik pojawia się w hastayım, „jestem chory”, bo hasta kończy się na a, a samogłoska końcówki to ı. „Ty” zaczyna się od s, więc nie ma y: öğrencisin i hastasın.

Pytania i przeczenie

Partykuła pytania pisze się osobno: mı, mi, mu albo mü. Jej samogłoska idzie za ostatnią samogłoską przed nią, a końcówka osobowa siedzi na partykule. Öğretmen misin? znaczy „Czy jesteś nauczycielem?”. Yorgun musun? używa mu, bo yorgun ma u. Łącznika nadal nie ma: Hasta mısın?. Przeczenie używa değil, które zachowuje własną samogłoskę. Öğretmen değilim znaczy „nie jestem nauczycielem”. Dla „on” albo „ona” zatrzymaj się na değil: O öğretmen değil.

Przykłady

1. Öğretmenim.Jestem nauczycielem.
2. Öğrenciyim.Jestem uczniem.
3. Öğrencisin.Jesteś uczniem.
4. Öğretmen misin?Czy jesteś nauczycielem?
5. Öğretmen değilim.Nie jestem nauczycielem.

Częste błędy

• Zostaw partykułę osobno. Öğretmen misin? to dwa słowa, a samogłoska to mi, bo ostatnia samogłoska to e.
• değilim nie kopiuje rzeczownika. „Nie jestem nauczycielem” to Öğretmen değilim.