حرف زدن از گذشته

در این درس چه چیزی را تمرین می‌کنید

• جمله‌ای از این زمان بسازید که اسم مفعول در پایان باشد.
• برای فعل‌های رایج، فعل کمکی مناسب را انتخاب کنید.
• الگوی اسم مفعول باقاعده را بشناسید.

توضیح

دو بخش

گفت‌وگوی معمولی درباره گذشته این زمان را به کار می‌برد: Ich habe gestern gelernt. فعل صرف‌شده در جایگاه دوم می‌ماند و اسم مفعول به پایان می‌رود. این ترتیب مهم است. Ich gelernt habe الگوی جمله نیست.

انتخاب فعل کمکی

بیشتر فعل‌ها haben می‌گیرند: lernen، machen، kaufen، essen. sein برای حرکت از جایی به جای دیگر و برای تغییر حالت است. این‌ها را با sein یاد بگیرید: gehen، fahren، kommen، bleiben و werden. خود sein هم sein می‌گیرد: Ich bin krank gewesen. برای فعل‌های حرکت روزمره، فعل کمکی را همراه فعل حفظ کنید.

اسم مفعول

اسم مفعول باقاعده با ge- شروع می‌شود و به -t ختم می‌شود: gelernt، gemacht، gekauft. فعل‌های قوی اغلب به -en ختم می‌شوند و ممکن است واکه عوض شود: gegangen، gesehen. فعلی با پیشوند جدانشدنی مانند be-، ge- نمی‌گیرد: bezahlt، مانند Ich habe bezahlt.

مثال‌ها

1. Ich habe gestern gelernt.دیروز درس خواندم.
2. Sie ist nach Hause gegangen.او به خانه رفت.
3. Wir haben Brot gekauft.نان خریدیم.
4. Er ist spät gekommen.او دیر آمد.
5. Ich habe bezahlt.پول دادم.

اشتباه‌های رایج

• Ich habe nach Hause gegangen فعل کمکی نادرست دارد. حرکت اینجا sein می‌گیرد: Ich bin nach Hause gegangen.
• اسم مفعول را در جمله اصلی کنار فعل کمکی رها نکنید. جایش در پایان است.