شرطی نوع اول و دوم

در این درس چه چیزی را تمرین می‌کنید

• در بند شرط واقعی، زمان حال را به کار ببرید.
• در نتیجه شرط واقعی آینده، نشانه آینده را به کار ببرید.
• برای حال فرضی، شکل گذشته و نشانه فرض را به کار ببرید.

توضیح

واقعیت و آینده واقعی

واقعیت کلی در هر دو بند حال می‌آید: If you heat ice, it melts. امکان واقعی در آینده در بند if حال می‌آید و در نتیجه will: If it rains, I will stay home. نشانه آینده بیرون بند if می‌ماند. If it will rain همان خطایی است که این درس می‌خواهد جلوی آن را بگیرد.

حال فرضی

حال فرضی در بند if شکل گذشته دارد و در نتیجه would: If I had more time, I would travel. این شکل گذشته به معنی زمان گذشته نیست. وضعیت را اکنون غیرواقعی نشان می‌دهد. If I would have more time، would را در بندی می‌گذارد که باید شکل گذشته داشته باشد.

جای نشانه‌ها

دو بند می‌توانند جای خود را عوض کنند. وقتی if دوم می‌آید، در نوشتار معمول ویرگول نیست: I will stay home if it rains. انتخاب فعل عوض نمی‌شود. پرسش درباره آینده واقعی همچنان در شرط حال را نگه می‌دارد: What will you do if it rains?.

مثال‌ها

1. If you heat ice, it melts.واقعیت کلی
2. If it rains, I will stay home.امکان واقعی در آینده
3. If I had more time, I would travel.حال فرضی
4. I would travel.نتیجه با نشانه فرض
5. I will stay home if it rains.شرط پس از نتیجه

اشتباه‌های رایج

• شکل گذشته در If I had را ماجرای دیروز نخوانید. در این الگو یعنی حال فرضی.
• would در نتیجه الگوی فرضی جا دارد، نه در بند if.